Radar vas hvata i na skoro 2 kilometara udaljenosti: Džabe kočite kada ga vidite, već ste uveliko ulovljeni

Laserski uređaji koji se koriste u Srbiji imaju deklarisani domet i do 1.830 metara, ali je njihova praktična efikasnost u svakodnevnim uslovima znatno manja. Dual radari mogu istovremeno da kontrolišu više saobraćajnih traka, dok kamere na autoputevima računaju prosečnu brzinu između dva kontrolna portala.

Vozači često pretpostavljaju da policijski radar može da izmeri brzinu automobila tek kada mu se vozilo približi na nekoliko desetina metara. Međutim, pojedini laserski uređaji koje koristi saobraćajna policija imaju deklarisani domet merenja i veći od jednog kilometra.

Ipak, u praksi to ne znači da će svaki automobil moći da bude pouzdano identifikovan i da će prekršaj biti dokumentovan sa tolikog rastojanja.

Praktičan domet merenja brzine je oko 300 metara

Upravo je razlika između tehničkog dometa uređaja i njegove praktične primene važna za razumevanje načina na koji se danas kontroliše brzina na putevima Srbije.

Naime, prema podacima koje su sagovornici iz saobraćajne policije ranije izneli za "Blic", među uređajima koji se koriste nalaze se T Laser III i Fama Laser III. Prvi, prema tim podacima, ima deklarisani opseg merenja od približno tri do 1.830 metara, dok je kod drugog maksimalni domet oko 1.800 metara.

Međutim, deklarisani maksimum nije isto što i udaljenost na kojoj se uređaj uobičajeno koristi u saobraćajnoj kontroli. Prema objašnjenju sagovornika "Blica", u idealnim vremenskim uslovima ovi uređaji mogu da mere brzinu i sa udaljenosti od oko 1.000 metara, dok je njihov praktični domet u prosečnim uslovima do približno 300 metara.

Laserski radar meri i udaljenost vozila

Za razliku od klasičnog radara, koji brzinu određuje na osnovu Doplerovog efekta, laserski uređaj, odnosno lidar, koristi laserske impulse koji se odbijaju od vozila. Merenjem vremena njihovog povratka određuju se udaljenost i brzina automobila.

Tako tehnička dokumentacija proizvođača Fama Laser III navodi opseg merenja udaljenosti od tri do 1.800 metara. Ipak, posebno je zanimljiv podatak o mogućnosti prepoznavanja registarskih oznaka - njihova vidljivost na dnevnom svetlu tipično je do 150 metara, a maksimalno do 200 metara. Noću je, prema specifikaciji proizvođača, maksimalna udaljenost vidljivosti registarske oznake oko 100 metara uz infracrveno osvetljenje.

To pokazuje zašto je važno razlikovati merenje brzine od identifikacije vozila. Dakle, ovaj uređaj koji koristi srpska saobraćajna policija može da izmeri brzinu na većoj udaljenosti, ali mogućnost jasnog “prepoznavanja” registarske oznake vozila i te kako zavisi i od optičkog sistema, uslova vidljivosti i načina na koji se snimak koristi.

Dual radar može istovremeno da kontroliše pet traka

Pored ručnih laserskih uređaja, saobraćajna policija koristi i takozvane dual radare, koji predstavljaju drugačiji sistem kontrole.

Kako je svojevremeno objasnio major saobraćajne policije Vladimir Vida, ovaj uređaj emituje dva radarska snopa.

- Jedan određuje brzinu vozila, dok drugi služi kao kontrolni i pomaže da se utvrdi tačan položaj vozila, odnosno saobraćajna traka kojom se kreće. Dual radar može istovremeno da meri brzinu vozila u pet saobraćajnih traka, bez obzira na to da li se ona kreću ka uređaju ili se od njega udaljavaju - rekao je medijima Vida.

Uz to, za razliku od klasičnog ručnog radara, kod kojeg policijski službenik usmerava uređaj ka konkretnom vozilu, dual sistem može istovremeno da prati više vozila i dokumentuje prekoračenje brzine bez njihovog zaustavljanja na licu mesta.

Kamere na autoputu ne mere brzinu na isti način

Konačno, među uređajima koje MUP koristi za kontrolu brzine na putevima Srbije, poseban sistem predstavljaju kamere za merenje prosečne brzine na autoputevima. Važno je znati da ni one ne funkcionišu kao klasični radar.

Kamere na kontrolnim portalima, naime, beleže registarsku oznaku i vreme prolaska vozila. Kako je objašnjeno iz sektora saobraćajne policije, kada automobil prođe drugu kontrolnu tačku, sistem izračunava koliko mu je vremena bilo potrebno da pređe poznatu deonicu, a zatim na osnovu odnosa pređenog puta i vremena određuje prosečnu brzinu.

Praktično, to znači da ove kamere beleže vreme prolaska na ulaznoj i izlaznoj tački, a softver izračunava prosečnu brzinu vozila između njih.

Kontrola se obavlja na celoj deonici između dve kontrolne tačke autoputa, a vozač može da bude evidentiran iako je na pojedinim delovima puta vozio sporije, ali ukoliko mu je ukupna prosečna brzina bila veća od dozvoljene.

Bonus video:

(Espreso/ Blic/ Prenela: T.M.)