Ovo je jedno od najčudnijih mesta na Goliji: Jezero bez klasične obale krije jezivu legendu o netalim svatovima

Na Goliji, među četinarskim šumama i proplancima na više od hiljadu metara nadmorske visine, nalazi se mesto koje izgleda kao da je izašlo sa razglednice. Dajićko jezero, skriveno u istoimenom selu, neobično je već na prvi pogled, jer nema klasičnu obalu.

Umesto čvrstog tla, jezero okružuje tresava koja se pod nogama ugiba. Njegov izgled menja se u zavisnosti od količine padavina i otapanja snega, pa površina vode nije uvek ista.

I dok priroda ovog mesta privlači posetioce, Dajićko jezero čuva i nekoliko narodnih priča koje su se generacijama prenosile na Goliji.

Jezero koje nema običnu obalu

Dajićko jezero puni se uglavnom zahvaljujući kiši i otapanju snega. Zbog toga njegova veličina može da varira tokom godine.

Oko njega se razvila specifična tresavska vegetacija, a samo jezero bogato je biljnim svetom i retkim vrstama insekata. Upravo zbog tih prirodnih karakteristika lokalitet je mnogo više od mesta lepog pejzaža.

Kupanje u jezeru nije dozvoljeno, pa njegovu posebnost treba posmatrati i doživeti sa obale i okolnih staza, bez pokušaja ulaska u vodu ili tresavu.

Ovde su istraživali Pančić, Kašanin i Cvijić

Dajićko jezero nije novo otkriće za nauku. U istorijskim zapisima pominje se još tokom istraživanja Josifa Pančića, Nedeljka Kašanina i Jovana Cvijića.

Skriveno u četinarskoj šumi, godinama privlači posetioce iz Srbije i inostranstva, posebno one koji traže mirnija mesta i prirodu daleko od velikih turističkih centara.

Dodatnu vrednost daje mu činjenica da je 1966. godine, na predlog Republičkog zavoda za zaštitu prirode Srbije, stavljeno pod zaštitu kao prirodna retkost i prirodni spomenik geobotaničkog karaktera. Zaštićena površina obuhvata dva hektara na severozapadu Golije.

Legenda o svatovima koji su nestali u jezeru

Uz Dajićko jezero vezano je i narodno predanje zbog kojeg ga pojedini nazivaju Svatovskim jezerom.

Prema jednoj legendi, putem pored jezera prolazila je svadbena povorka. Barjaktar je skrenuo sa puta, a za njim su svi upali u vodu i utopili se.

Druga priča govori o čudovištu koje je navodno živelo u jezeru. Meštani su ga, prema legendi, ubili, a voda je tada postala crvena od njegove krvi. Pozvali su sveštenika koji se molio, nakon čega se voda pročistila. Po ovoj priči je i obližnje selo dobilo ime Bele vode.

Naravno, reč je o narodnim predanjima, a ne istorijskim zapisima. Ali upravo takve priče deo su folklora Golije i daju pojedinim mestima dodatnu dozu tajanstvenosti.

Golija krije još jednu legendu o svom najpoznatijem vrhu

Dajićko jezero nije jedino mesto na Goliji koje je povezano sa narodnim pričama. Jedno predanje govori o dvojici pobratima, Rajku i Janku, koji su se kladili ko će prvi odneti veliki kamen na vrh planine.

Rajko je krenuo brzo, ali se pred vrhom spotakao i ispustio kamen koji se skotrljao u potok. Janko je išao sporije, ali je uspešno stigao do vrha.

Prema legendi, upravo su po njima dobili imena Jankov kamen i Rajkov potok.

Danas Dajićko jezero ostaje jedno od onih mesta koja se ne posećuju samo zbog fotografije. Njegova neobična tresava, šuma, planinski pejzaž i priče koje ga prate čine ga jednim od zanimljivijih skrivenih kutaka Golije.

Bonus video:

Espreso/Ona.rs /Lepote Srbije/TM