ORGANIZOVAO POLJA SMRTI, UNIŠTIO NAROD, ŽIVEO RASKOŠNO: Ko je Pol Pot sa kojim Vučić poredi buduću vlast u Srbiji?

Bivši predsednik Srbije Aleksandar Vučić je u svom nedavnom uživo uključenju na društvenim mrežama uporedio buduću vlast u Srbiji sa Polom Potom. U svetlu te izjave, podsećamo ko je bio čovek čije je ime ostalo sinonim za jedan od najsurovijih režima u istoriji.

Salot Sar, svetu poznatiji kao Pol Pot, upisan je u mračne stranice istorije kao vođa komunističkog pokreta Crvenih Kmera i arhitekta jezivog genocida u Kambodži. Tokom njegove vladavine od 1976. do 1979. godine, u pokušaju da "restartuje civilizaciju" i uspostavi takozvanu Nultu godinu, surovo je stradalo između 1,7 i 2,5 miliona ljudi – neverovatnih 21 odsto tadašnje populacije ove azijske zemlje.

Paradoksi rane mladosti

Iako je ostao upamćen kao nemilosrdni diktator koji je progonio intelektualce i građansku klasu, Pol Potov rani život bio je ispunjen privilegijama. Rođen u malom ribarskom selu, zahvaljujući očevim vezama rano je dobio pristup kambodžanskom kraljevskom dvoru. Njegova rođaka bila je supruga kralja Sisovata Monivonga, što mu je omogućilo život u prestonici Pnom Penu. Kratko vreme je proveo kao monah u manastiru, a obrazovanje je sticao u elitnim katoličkim školama gde je tečno naučio francuski jezik i upoznao se sa hrišćanstvom.

Kao tinejdžer je često boravio u kraljevoj palati, gde je imao i svoja prva seksualna iskustva sa kraljevim konkubinama. Iako nije bio naročito akademski nadaren – zbog loših ocena morao je da upiše stručnu školu za stolara – uspeo je da obezbedi državnu stipendiju i otputuje u Pariz na dalje školovanje. Upravo po povratku iz Francuske, 1963. godine, osniva partiju koja će postati poznata kao Crveni Kmeri.

Krvava ideologija i polja smrti

Dolaskom na vlast, Pol Pot je zemlji nametnuo radikalnu agrarnu kolektivizaciju. Stanovnici gradova prisilno su preseljeni na selo, gde su izloženi mukotrpnom radu na kolektivnim farmama, izgladnjivanju i fatalnoj oskudici medicinske nege.

Najstrašniji svedok ovog režima ostaju čuvena kambodžanska "polja smrti". U obračunima sa takozvanim kontrarevolucionarima, obrazovanim ljudima, budističkim sveštenicima i čitavim porodicama, Crveni Kmeri nisu štedeli nikoga, pa ni bebe. Ekstremna surovost ogledala se i u metodama egzekucije. Kako su jurišni odredi često oskudevali u municiji, likvidacije su se vršile udarcima zašiljenim bambusovim štapom u potiljak. Vođe otpora čekala je još gora sudbina – živi su nabijani na kolac ili ostavljani u drvenim kavezima da umru od gladi.

Beg i život u ilegali

Nakon pada režima Crvenih Kmera, diktator je više od 15 godina proveo u bekstvu, skrivajući se u šumama blizu granice sa Tajlandom. Umro je u siromaštvu i bedi 1998. godine, nakon duže bolesti.

Iza sebe je ostavio suprugu i tada dvanaestogodišnju ćerku, čije reči možda najbolje oslikavaju zastrašujuću dualnost njegovog lika. Ona je kasnije u jednom intervjuu svedočila da je on prema njoj bio divan i brižan otac, istovremeno priznajući strašnu istinu: znala je da je bio monstrum i diktator, koji do samog kraja nije bio svestan razmera zla koje je ostavio za sobom.

Bonus video:

(Espreso)